వాళ్ళిద్దరూ దగ్గరగా నడవడం మొదలుపెట్టారు. మొదట వర్షం గురించి, తర్వాత ఆఫీసు గురించి, చివరికి తమ గురించి తాము చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

"నువ్వెప్పుడూ అలా హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకుంటావ్, ఏమి వింటావ్?" అడిగింది శ్రావణి.

అరుణ్ ఎప్పుడూ విండో సీట్లో కూర్చుని, హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకుని బయటకు చూస్తూ ఉండేవాడు. అతని కళ్ళలో ఎప్పుడూ ఒక విచిత్రమైన బాధ కనిపించేది. శ్రావణికి అతని గురించి తెలుసుకోవాలని ఉండేది, కానీ ఎలా మొదలుపెట్టాలో అర్థం కావడంలేదు.

ఆ డైరీలో ఉండేది – అతని ఒంటరితనం, అతని కలలు, అతని భయాలు, మరియు శ్రావణి మీద అతనికి కలిగిన మొదటి అనుభూతి. శ్రావణి చదువుతుండగా కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ తన గురించి ఇంత లోతుగా ఎవరూ రాయలేదు.

శ్రావణి ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆఫీసుకు వెళ్లే బస్సు ఎక్కేది. అరుణ్ కూడా అదే బస్సులో వెళ్లేవాడు. మూడు నెలల పాటు వాళ్ళు ప్రక్కప్రక్కనే సీట్లలో కూర్చున్నా, మాట్లాడుకోలేదు. కారణం, శ్రావణికి అరుణ్ అంటే ఏదో రేంజ్లో ఇష్టం ఉండేది. ఆ ఇష్టమే తనని మాట్లాడనివ్వలేదు.