და უეცრად, ეკრანზე გაცოცხლდა ტყე! იქ დადიოდნენ დათუნიები, ციყვები და ლამაზი ფრინველები. ნიკას თვალები გაუფართოვდა. – ბებო, ნახე, დათუნია ბურთს თამაშობს! – წამოიძახა მან ჩურჩულით.
ბებამ გაეღიმა და მხარზე ხელი მოკიდა: – ეს კინოა, ჩემო ძვირფასო. აქ ყველაფერი შესაძლებელია.
კინოთეატრში ბნელოდა, მაგრამ ეკრანი ნათლად ანათებდა. ნიკამ სათვალეები ჩაიკრა, დაჯდა რბილ სავარძელში და მოთმინებით დაიწყო ლოდინი.
ნიკა ისე იყო მოხიბლული, რომ თითქოს თვითონაც გახდა იმ ტყის მკვიდრი. ის დათუნიასთან ერთად დარბოდა, ციყვებთან ერთად თხილს აგროვებდა და ფრინველებთან ერთად მღეროდა.
პატარა ნიკა ძალიან დიდი ოცნებობდა, რომ კინოში წასულიყო. ერთ დღესაც, ბებიამ ხელი ჩამოართვა და უთხრა: – წავიდეთ, ჩემო ნიკა, სასწაულს გაჩვენებ.
იმ ღამით ნიკამ იოცნება კინოზე – ფერად, მხიარულ და ძალიან ნათელ სიზმარი.
როდესაც ფილმი დამთავრდა, შუქი აინთო. ნიკა დიდხანს იჯდა გაოგნებული, შემდეგ კი ბებიას ჩაეხუტა: – ბებო, ეს საუკეთესო დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში!
მას შემდეგ ნიკამ გადაწყვიტა, რომ როცა გაიზრდებოდა, თვითონ გადაიღებდა ფილმებს ბავშვებისთვის – სადაც ყველას შეეძლო, გაემგზავრა ნებისმიერ ქვეყანაში, გაფრენილიყო მთვარემდე ან დაემეგობრებინა ზღვის ვარსკვლავთან.
