Vaqt o‘tdi. Devdas Hindistonning Kalkutta shahriga o‘qishga ketdi. Qaytib kelganida, u endi yigit edi – chiroyli, qadomatli, lekin ichiga yig‘ilgan g‘urur bilan. Paro esa bir guldek ochilgan edi.
Bir kuni ertalab, tut daraxti soyasida, Paro unga dedi: "Devdas, men seni yillar davomida kutdim. Meni sevasanmi?" devdas hind kino uzbek tilida
Paroning ko‘zlaridan yosh oqdi. U hech nima demadi. O‘sha kuni kechqurun uni katta bir savdogarning o‘g‘liga unashtirdilar. To‘y o‘tda, gul va nog‘ora sadolari ostida bo‘ldi. Paro kelin bo‘lib, uyidan chiqib ketayotganda, Devdas uzoqdan turib tomosha qildi. U indamadi. Faqat birgina qo‘lini ko‘tarib, "Men seni hech qachon unutmayman" deb o‘ziga-o‘zi pichirladi. Vaqt o‘tdi
Ertalab uning jasadini o‘sha daraxt tagida topishdi. Paro xabar eshitib, hushidan ketdi. Uning nigohida butun umr yig‘lagan bir sevgi – indamagan, ammo o‘lmagan sevgi – porlab turardi. Paro esa bir guldek ochilgan edi
Devdas tabassum qildi. U yomg‘irda orqasiga o‘girilib, shahar tashqarisidagi eski tut daraxti tagiga bordi – o‘sha bolalik joyiga. U yerga yiqilib, so‘nggi nafasida faqat bitta so‘z aytdi: "Paro..."
Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi. "Paro, sen men darajamga teng emassan. Otam rozi bo‘lmaydi."
Shundan so‘ng Devdas o‘zini mayga, qimorga va o‘limga tashladi. U Chandramukhi ismli raqqosani uchratdi – u yolg‘izlikda unga mehr ko‘rsatgan bo‘lsa-da, Devdasning yuragi faqat Paroda edi.